یکی از موضوعات مهم در کارآفرینی و اشتغال زائی شهرستان دماوند موضوع «سرمایه گذاری بخش خصوصی» در دماوند است. از مباحث قدیمی سرمایه و سرمایه داری و دولتی بودن اقتصاد و در دوره سال های 50 تا 70 که بگذریم، یکی از راه های پیشرفت کشور و هر منطقه، جذب سرمایه گذاران جهت سرمایه گذاری در بخش های مختلف اعم از تولیدی، خدماتی و … است و یکی از عوامل پیشرفت هر منطقه را جذب سرمایه گذاری می دانند.
ضرورت دارد در خصوص سرمایه گذاری و سرمایه گذار یک تعریف مختصر داشته باشیم.
الف) سرمایه گذاری چیست؟ در تعریف آن آورده اند: «وقتی امروز ارزش مشخصی را فدا می کنیم تا در آینده در قبال آن بازدهی مشخصی را به دست آوریم، سرمایه گذاری کرده ایم.» سرمایه گذار کیست؟ سرمایه گذار فرد یا گروهی هستند که تمام یا بخشی از سرمایه خود را در مقابل بهره برداری از ارائه خدمات یا تولید یا … به کار می گیرد و توقع دارد در آینده با سود آن بر سرمایه خود بیفزاید.
ب) براین اساس استقبال از سرمایه گذاری و سرمایه گذاران این امر منطقی است و برای رشد و توسعه شهرستان از اشخاص و گروه های سرمایه گذار بخواهیم که در منطقه ما حضور یابند تا هم با سرمایه گذاری خود منطقه از ایجاد کارخانه ها، کارگاه ها، مزارع صنعتی، دامداری و … بهره مند گردد و اشتغالزایی ایجاد گردد و هم سرمایه گذار به سود منطقه خود برسد. حال به سوال اساسی در مورد مناقشه می پردازی؛ آیا ریسک سرمایه گذاری در دماوند کم است و به عبارت دیگر مردم و یا مسئولان با ورود سرمایه گذاران مخالفند؟ پاسخ آن است که خیر، چرا مردم باید با سرمایه گذاری مخالف باشند و از کسانی که بخواهند در منطقه سرمایه گذاری و باعث رشد و توسعه منطقه گردند مخالفت به عمل آورند.
اما جان کلام در این است که منطقه ما چون دارای زمین های فراوان بکر و خوب و با ارزش نسبتاً کمتر در مقایسه با شمیرانات، لواسانات و … در نزدیکی تهران است و سرمایه گذارانی با عناوین بهره برداری کشاورزی، دامداري، گیاهان داروئی، پرورش گل و با هدف بهره برداری از زمین ها برای قطعه بندی و فروش به خوش نشین ها مراجعه می کنند، در این صورت است که مردم و احیاناً مسئولان دچار تردید در نیت این سرمایه گذار گردند.
به عنوان مثال اگر سرمایه گذاری با هدف منطقه گردشگری یا احداث هتل و … به منطقه بیاید و با در نظر گرفتن زمین متناسب با سرمایه گذاری از منطقه و مسئولان بخواهد و کسی مخالفت کند، حق با منتقدان است. مثلا اگر سرمایه گذاری با خصوصیات منطقه گردشگری سیب امین آباد فیروزکوه با سرمایه گذاری 500 میلیارد تومان اقدام به فضاهای متعدد اقامتی – درمانی – تفریحی بنماید (که خبر آن در نشریه شماره قبل آمده بود) باید مسئولان و مردم از آن استقبال کنند. ولی نه به صرف شهرک سازی و خریدن زمین به ثمن بخس و فروختن آن به نرخ هنگفت. یا اگر کسی بخواهد کارخانه معظم و بزرگ تولیدی یا کوچک و کارگاه های تولیدی در زمینه های مختلف دائر نماید و از منطقه زمین، امکانات و خدمات مناسب درخواست کند و مسئولان از آن جلوگیری کنند حق با منتقدان است و قس علیهذا که می شود مثال آورد.
اما تا حال به جز اندکی از سرمایه گذاران که به آنان دست مریزاد هم می گوئیم اکثراً با هدف بهره برداری نابجا و یا قطعه قطعه کردن زمین های منطقه آمده اند که در صورت نیاز می شود به نمونه های آن اشاره کرد. البته باید اذعان کرد که در همین زمان ها سرمایه گذارانی هم به منطقه ما آمده بودند که با کم لطفی، تنگ نظری و بی اعتنایی بعضی از مسئولان ذیربط مواجه گردیدند.
در یک جمع بندی باید گفت بی شک در بخش های کشاورزی و صنعتی بویژه صنایع کم آلاینده، گردشگری، تولیدی بویژه بسته بندی محصولات دامی، کشاورزی، داروگیاهی و … منطقه ما آماده پذیرش سرمایه گذاران می باشد و شایسته است ادارات و نهادها بویژه فرمانداری و مدیران شهرک های صنعتی باید زمینه پذیرش سرمایه گذاران و تسهیل در ارائه خدمات مورد نیاز را فراهم نمایند.
به گزارش تارود؛ دهکده هشت بهشت، شهرک سرخه پلنگان، شهرک آویشن از جمله سرمایه گذاری های عمده ای است که در منطقه دماوند انجام شده است که دهکده هشت بهشت با 24 ساعت آب از رودخانه و زمین های دیم فراوان(که به صرف چند سال خشکسالی نمی توان مجوز تغییر کاربری این اراضی را توجیح کرد) امروز به شهرکی ویلایی تبدیل شده است.