52 سال فراز و نشیب سینما در دماوند از زبان پستو

اگر نگاهی به تاریخچه ورود سینما در دماوند بیندازیم شواهد نشان از این دارد که سینما در دماوند از سال 40 وارد شده است، ولی امروز قریب به 12 سال در شهرستان دماوند فیلمی در سینما اکران نمی شود.

 خبرنگار فارس در گزارش اخیر خود(اینجا کلیک کنید) این موضوع را از زبان مالک سینما پرستو و مسئولین به خوبی مورد بررسی قرار داده است و در آن به کوچ 12 سال پیش سینما پرستو از شهر دماوند از زبان مالک آن اشاره نموده است. اما وبلاگ پستو کمی ماجراء سینمادار شدن دماوند و تعطیلی تنها سینما دماوند را ریشه ای تر بیان نموده است و گویا دماوند از سال 1340 در فراز و نشیب سینمادار شدن بود:

 “کشکرک”، “غلاج” یا “پرستو”

سکانس اول

تابستان یکی از سال های اوایل یا شاید هم اواسط دهه 1340 بود که یک سینمای روباز تابستانی در دماوند راه اندازی شد. حالا در این سینما چه فیلم هایی به نمایش درآمد ما درست نمی دانیم. اما ظاهرا مکان آن سینما همین جایی بود که الان پاساژ “پرشین” و بورس لوازم صوتی و تصویری است. اما در یکی از همین شب ها که اتفاقا فرماندار و عده ای از مقامات شهر نیز مهمان بودند، باران می گیرد. دست اندرکاران سینما هم برای این افراد خیس نشوند، سریعا آنها را به مکان های سربسته ای در محوطه نمایش فیلم که ظاهرا در روز از آنها به عنوان طویله استفاده می شد، منتقل کردند. خوب فیلم نگاه کردن این دردسرها را هم دارد دیگر!

سکانس دوم

سال ها گذشت و خبری از سینما در دماوند نشد. البته در این مدت سالنی در کنار اداره آموزش پرورش دماوند برای نمایش و تئاتر ساخته شده بود. اما بود و نبودش چندان فرقی نمی کرد! چطور می شد سالی ماهی برنامه ای در آن اجرا شود. گویا در همین مکان قبل تر هم سالن دبیرستان مسعودی قرار داشت که مدتی کادر همین دبیرستان نمایشنامه هایی را مثل “سرباز فداکار” و “دوبرار” روی صحنه برده بودند که با استقبال هم مواجه شده بود. به هر حال این سالن که امکانات خوبی هم داشت, آن قدر بی کار ماند که در تابستان 1359 شاید هم 60 کسی نفهمید که چگونه آتش گرفت و سوخت و چیزی از آن باقی نماند و خیال همه را راحت کرد.

سکانس سوم

با گذشت نیم قرن -حالا اندکی کمتر یا بیشتر- بالاخره یکی در دماوند پیدا شد و اولین سینمای را در جیلارد راه اندازی کرد. آقای مجتبی آذر اسم این سینما را هم “پرستو” گذاشت که برگرفته از فیلمی بود که مجید محسنی در سال 1342 ساخته بود. فیلم داستان یک فرد دهاتی را روایت می کند که پسرش در اثر نبود دارو و پزشک می میرد. او با زحمت و هزینه های فراوان فرزند دیگرش را به خارج می فرستد تا دکتر شود و به هم ولایتی هایش خدمت کند. اما پسرش بعد از پایان تحصیلات حاضر نیست به ایران برگردد. مجید محسنی خودش در این فیلم نقش اول را بازی کرد. این فیلم “کشکرک ها…” ببخشید “پرستوها به لانه باز می گردند” نام داشت.

سکانس چهارم

خلاصه سینما “پرستو” در سال 1375 راه اندازی شد، اما دانشگاه آزاد که هر جا ساختمانی را می دید، رو هوا می زد، گفت خوب این چه کاری است که ساختمان به این قشنگی را علاف کرده اید و فیلم نمایش می دهید. هی نشسته اید چشمک- چشمک می زنید (یعنی منتظر می مانید) تا مردم بلیط بخرند, آخرش هم نصف صندلی ها خالی است که فیلم را نمایش می دهید. ما هنوز کلاس ها تشکیل نشده کل مبلغ را از دانشجویان گرفته ایم! این بود که آقای آذر هم قانع شد و ساختمان را به دانشگاه آزاد اجاره داد. اینجا معلوم می شود که ارزش علم از هنر بیشتر است!

سکانس پنجم

خلاصه سینما تبدیل به دانشگاه شد و کم کم همه داشت یادشان می رفت که این ساختمان از اول برای چه ساخته شده بود. (البته در این مدت سالن “کوثر” از سوی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی ساخته شد که گاه گاهی در آن فیلمی به نمایش درمی آمد و تئاتری اجرا می شد و خلاصه غنیمت بود.) بالاخره در اسفند 1390 آقای آذر به عنوان مدیر و مالک سینما پرستو با خبرنگار باشگاه خبرنگاران گفت و گو کرد و گفت: چه دانشگاهی چه کشکی!؟ سینما پرستو به زودی به عرصه هنر هفتم باز خواهد گشت. بعلاوه این سینما از دو بخش مجزا تشکیل شده و فضایی که در اجاره واحد فنی و حرفه ای سما است، جدای از سالن سینما می باشد. وی همچنین از تعویض صندلی ها و تنظیم سالن سینما خبر داد و گفت که به زودی این سالن افتتاح می شود، اما برای این که بد قول نشود، تاریخ مشخصی را تعیین نکرد.

 

سکانس ششم

دوسال دیگر هم گذشت و از افتتاح سینما پرستو خبری نشد. در تاریخ 31 فروردین امسال خبرگزاری ها نوشتند: “تنها سینمای دماوند همچنان تعطیل است.” در خبرها آمد که چندي پيش زمزمه شروع فعاليت سینما پرستو بار ديگر در شهر مدتي مردم را خوشحال كرد، ولي با اجاره دادن سينما به آموزشكده سمای دانشگاه آزاد اين خوشحالي دوام نياورد. البته مسئولان شهر در همین خبرها گفته اند که از اولویت های مهم شانبازگشايي سينما پرستو و فعال شدن برنامه نمايش فيلم در سالن كوثر و ساير شهرهاي شهرستان دماوند است. (باز هم جای شکرش باقی است که این اولویت های مهم شان بود و گر نه …)

علی الحساب که به قول این روزنومه چی ها “شهرستان هاي شمال شرق تهران شامل دماوند، فيروزكوه، جاجرود، بومهن، پرديس، رودهن، آبعلي، آبسرد، كيلان، و … با جمعيتي قابل توجه، فاقد سينما هستند.” با این همه ما امیدواریم حرف مسئولان درست از آب دربیاید و مردم مجبور نباشند برای دیدن فیلم های دلخواه دست عهد و عیال یا بعضی های دیگر را بگیرند و به تهران بروند.
در پایان برای این که مطلب ما همین طور الکی هم نباشد و به قول امروز های “راهکاری” هم داده باشیم, پیشنهاد می کنیم ضرب العجلی تعیین شود و اگر تا آن موقع سینمای پرستو راه اندازی نشد، ما “ببلاگ نویسان دُماوندی” نام این سینما را به “کشکرک”1 یا “غلاج”2 (با پوزش از غلاج خواننده گرامی پستو) تغییر دهیم تا اینها باشند بیخودی سینما را تغییر کاربری ندهند!

1- پرستو در زبان دماوندی
2- کلاغ در زبان دماوندی

انتهای پیام/