وضعیت نامطلوب و بلاتکلیفی اقتصادی در کارخانجات فرش/موج بیکاری و تعطیلی در این کارخانجات

به گزارش پایگاه خبری تارود دماوند، اقتصاد آران و بیدگل، در سال‌های نه چندان دور متکی بر صنایع دستی، خصوصا فرش دستباف بود. به گونه‌ای که در هر منزل و کاشانه، حداقل یک دار قالی برپا بود و اصلی‌ترین فعالیت اقتصادی زنان خانه‌دار، قالی‌بافی بود.

مرور زمان کار را به جایی رساند که کارخانجات فرش ماشینی به صورتی فزاینده در شهرستان رشد کرد و با تحت تاثیر قرار دادن صنایع دستی، مردم را از کشاورزی نیز منحرف کرد و به سوی کارگری در کارخانه‌ها سوق داد.

هر چند کارخانجات فرش ماشینی ضایعه‌های بسیاری را از لحاظ اقتصادی به شهرستان وارد کرد، ولی در ابتدا با رونقی که به شهر بخشید باعث شد همگان به این حرفه روی آورند. غافل از این که در بلندمدت ممکن است اقتصاد شهرستان به صورت یک اقتصاد تک محصولی درآید که افت و خیز بازار، آن را به شدت تکان دهد.

یکی از کسانی که از کارگری در کارخانه‌های فرش کار خود را آغاز کرد و هم اکنون خود صاحب کارخانه است، مهدی است. وقتی از او در مورد وضعیت صاحبان کارخانجات فرش پرسیدیم گفت: تقریبا همه بلاتکلیف هستیم. وی ادامه داد: من حدودا هشت ماه پیش ۱۵۰ میلیون تومان پس انداز خودم را که قرار بود با استفاده از آن خانه بخرم، در کارخانه‌ام سرمایه گذاری کردم. با این حال هنوز نمی‌دانم سرنوشت این سرمایه‌گذاری چه خواهد شد.

مهدی با اشاره به نامطمئن بودن وضعیت اقتصادی می‌گوید: هر روز بازار وضعی دارد، هر روز هم بدتر می‌شود. وقتی از او در مورد عملکرد دولت در چند سال اخیر پرسیدیم گفت: واقعیت در این یکی دو سال اگر وضع بدتر نشده باشد، بهتر نشده است. به خاطر نوسانات بازار، دو سه ماهی است من تولید کارخانه را نصف کرده‌ام و فقط در یک شیفت کار می‌کنم. اگر این وضعیت ادامه پیدا کند مجبور خواهم بود همین یک شیفت را هم تعطیل کنم.

یکی دیگر از کسانی که با او گفتگو کردیم، مصطفی بود. او که با دکترای فقه و حقوق در یکی از کارخانجات بزرگ شهرستان به شغل حسابداری مشغول است در مورد وضعیت شهرک صنعتی می‌گوید: وضعیت خراب است! گردش مالی کارخانه‌ی ما، نسبت به یکی دو سال قبل خیلی کمتر شده است.

او در مورد وضعیت سایر کارخانه‌ها می‌گوید: کارخانه‌ای که من در آن اشتغال دارم، مواد خام وارد آن می‌شود و فرش از آن بیرون می‌رود. وقتی این کارخانه که چند ده میلیارد تومان قیمت دستگاه‌های آن است چنین وضعیتی داشته باشد، باید فاتحه‌ی بقیه‌ی شهرک را خواند.

آخرین کسی که در این مورد با او وارد صحبت شدیم، علیرضا بود. او هم مثل سایر کسانی که از آنان در مورد وضعیت کارخانه‌ها پرسیدیم، اوضاع را نابسامان توصیف کرد. علیرضا گفت: قبلا به خاطر تحریم وضعیت کساد بود و امروز به خاطر توافق هسته ای!

او توضیح می‌دهد: الان کارخانه‌دارها نمی‌دانند وضعیت توافق و سرنوشت تحریم‌ها چه خواهد شد، برای همین از خطر کردن دست می‌کشند و ترجیح می‌دهند یکی دو ماه تولید خود را متوقف کنند یا کاهش دهند تا تکلیف کار مشخص شود.

***

وقتی وضعیت اقتصادی خراب شود، امواج عدم اطمینان روانی هم در جامعه شیوع پیدا می‌کند، امواجی که به هیچ وجه نمی‌توان آن را با تبلیغات در مورد بهبود وضعیت اقتصادی و کاهش تورم ترمیم کرد. به هر حال علی‌رغم تک محصولی بودن اقتصاد منطقه، وضعیت کلی اقتصاد کشور نیز در حالت رکود تورمی قرار دارد. وضعیتی که نمی‌توان آن را با نگاه به خارج از کشور حل کرد، بلکه حداکثر می‌تواند مسکنی بر دردهای اقتصادی مکرر ایران باشد.

اقتصاد مقاومتی و نگاه به استعدادهای درونی برای رفع مشکلات اقتصادی، تنها نسخه‌ای است که باید برای درمان دردهای اقتصاد روی آن حساب کرد.

 منبع: راه دانا

انتهای پیام/