نگاهی به فیلم در حال اکران کمال تبریزی(1)؛ طبقهای که حساسیتها را فرو میریزد!/ادبیات جنسی و جهتگیری هرزهنگارانه
طبقه حساس کمل تبریزی در سکانسهای پایانی، تلاش میشود اثبات شود که باید میان غیرت و دین، تفاوت قائل شد؛ درحالیکه خداوند متعال مسلمانان را به تقویت غیرت دینی خویش تشویق نموده است.
به گزارش تارود به نقل از برهان، طبقه ای که حساسیت ها را فرو می ریزد! نقد و انتقاد کردن فی نفسه، مثبت و قابل تحسین است، اما هدف از انتقاد، نحوه ی بیان و انگیزه ی منتقد، بر پذیرش آن از سوی طرف مقابل، مؤثر خواهد بود؛ اما گاهی اوقات به بهانه ی انتقاد، تخریب و تهاجم صورت می گیرد و ارزش ها، ضد ارزش جلوه داده می شوند، موضوعی که شاید تعمدی و مغرضانه در فیلم « طبقه ی هسّاث (! ! ) » رخ داده و خواه ناخواه، نسبت تولیدکنندگان آن را با ارزش های اسلامی و سینمای دینی، تعریف کرده است. فیلمی که برای جذب مخاطب، خود را به آب و آتش زده و « نه وسیله ی تفنن محض (… بلکه به) تفرج گاه نفس اماره» (آوینی، ۱۳۹۰: ۳۰) تبدیل گشته! و با مشاهده ی آن، سؤالاتی به ذهن مخاطب حسّاس (! ! ) ، متبادر می گردد: « در این اصل، که فیلم باید جاذبیت داشته باشد، حرفی نیست، اما کدام جاذبیت؟ جاذبیت حقیقی و فطری یا جاذبیت های دروغین مبتنی بر غرایز و نفسانیات و توهمات و تخیلات مالیخولیایی؟ » (همان: ۲۹) خنداندن به چه بهایی؟ ! آیا استفاده از الفاظ رکیک، محور قرار دادن موضوعی غریزی و به تصویر کشیدن فیلمنامه ای که در زمره ی محتوای پورنو قابل تعریف است، نیاز به هنر، استعداد و توانایی خارق العاده ای دارد؟ ! در زمانه ای که غیرت نسبت به حریم خصوصی، ناموس و حتی ملیّت (! ) در کشورمان کم رنگ شده، با زیر تیغ جراحی بردن و به جای ترمیم، بیرون انداختن آن، چه اقدام مثبتی در جهت اعتلای ارزش های اخلاقی صورت گرفته است؟ !
حال که این فیلم، پله پله، نردبان فروش میلیاردی را طی کرده است و بالا می رود، بسیاری از کارشناسان فرهنگی، با استناد به آمار فروش فیلم ها در سال های اخیر، مهم ترین عامل فروش « طبقه ی حسّاس» را استفاده از بازی « رضا عطاران» می دانند! این مسئله، بهانه ای به دست داد تا ضمن نقد محتوایی، علل جذابیّت آن با نگاهی متفاوت مورد بررسی قرار گیرد. در ابتدا، به علل جذابیت فیلم اشاره می گردد:
۱. ایهام در نام گذاری
مشاهده و بررسی فیلم نشان می دهد که « طبقه ی حسّاس» دارای ایهام بوده و چندمنظوره و دوپهلوست؛ چند وجه تسمیه ی آن، با توجه به موضوع های مختلفی که مدنظر قرار داده، عبارت است از:
الف) طبقه یا قشر اجتماعی مذهبی: بنا بر اظهارات برخی تولیدکنندگان فیلم، گفته می شود یک طبقه ی بازاری خاص مورد نظر بوده است، اما بررسی محتوای آن از آغاز تا پایان و همچنین دیالوگ های بازیگران، نشان می دهد که نه طبقه ی بازاری، بلکه قشر مذهبی جامعه انتخاب شده است.
ب) طبقه ی قبر: می تواند مقصود تولیدکنندگان، طبقه ی قبر همسر کمالی و اینکه مرد نامحرمی در طبقه ی بالای آن دفن شده است، باشد که در دیالوگ میان یعقوب و کمالی با الفاظ به نحوی بازی می شود که اثبات شود منظور، طبقه ی قبر است اما این هدف، تا حدودی حاشیه ای به نظر می رسد.
ج) طرح مسائل جنسی و حساسیّت برانگیز: این وجه تسمیه ی مکمّل قسمت (ب) و طبقه ی قبر است؛ چرا که با دفن آقای محتشم در طبقه ی بالای قبر همسر کمالی، زمینه ی طرح مسائل جنسی و محرک در فیلم فراهم می شود و ادامه می یابد. نکته ی جالب توجه این است که از نظر مراجع تقلید، دفن دو میّت غیرهمجنس و نامحرم، در قبرهای دو طبقه، اشکال شرعی ندارد و در فیلم هم با مراجعه ی کمالی به روحانی، همین پاسخ به وی داده می شود اما تفکرات، حرکات و دیالوگ های جنسی کمالی متوقف نمی شود و به « غیرت» او نسبت داده می شود!
۲. قرین بودن نام کارگردان با تابوشکنی
کمال تبریزی بعد از ساخت و اکران فیلم « مارمولک» در سال ۸۳ و فروش بیش از یک میلیارد تومانی آن (۱۰۷۶۶۳۷۹۰۰۰ ریال، پرفروش ترین فیلم سال ۸۳) که اولین فیلم اهانت آمیز در خصوص روحانیون بعد از انقلاب اسلامی بود و دیالوگ هایش سال ها تکیه کلام عموم مردم شد و با حدود ده سال فاصله از پرده ی سینما، با « طبقه ی حساس» ورود مجدد خود را به عرصه ی سینما اعلام کرده است. با استناد به سابقه ی کاری او در شکستن تابوها و حریم های اجتماعی و سیاسی جامعه، تا حد زیادی، استقبال مخاطبین از ساخته ی جدید او، طبیعی به نظر می رسد! گفته می شود دو فیلم دیگر او با نام های « پاداش» و « خیابان های آرام» در سال های سکوتش! توقیف شده و این خود عامل دیگری جهت تحریک و ترغیب مخاطبان به تماشای فیلم اوست.
۳. استفاده از یک عامل محرّک و جذّاب!
درحالی که اینترنت و فضای مجازی، زمینه ی لازم برای دستیابی مخاطبان و خصوصاً قشر نوجوان و جوان جامعه، که بیشترین استفاده کنندگان آن هستند، به محتواها و مضامین گوناگون را فراهم نموده است و با وجود مسدود شدن سایت ها و مطالب مستهجن، بنا بر آمار ارائه شده توسط شرکت گوگل، « در میان کلمات پرجست وجو در ایران در سال ۲۰۱۳ میلادی، سه کلمه ای که بیشترین میزان جستجو را داشته عبارت است از: دانلود، عکس و بازی. متأسفانه بخش قابل توجهی از دانلودها، عکس ها و فیلم های جست وجوشده، مضامین غیراخلاقی و جنسی را شامل می شود. » (۱) با وجود چنین شرایطی، سینما به عنوان رسانه ای مجاز و قابل دسترس در اکثر نقاط کشور با توانایی تأثیرگذاری بالا و ماندگار، عرصه ی نمایش فیلمی می شود که تاروپودش با حرکات، ایما و اشارات، دیالوگ ها و کنایه های جنسی آمیخته است، اصولاً پیامد آن واضح بوده و نیاز به تشریح ندارد، حتی اگر رکورد پرفروش ترین فیلم های سال را نیز درنوردد!
نکاتی که با استفاده از شیوه ی « تحلیل محتوای کیفی» فیلم قابل استنتاج و استنباط است، به شرح زیر می باشد:
۱. تحقیر و تمسخر قشر مذهبی جامعه و اعتقادات دینی:
۱-۱. هجمه به ارزش های دینی به بهانه ی انتقاد از سنت های ابداعی: پیمان قاسم خانی، نویسنده ِ فیلم، در خصوص هدف خود از نگارش فیلمنامه ی طبقه ی حساس گفته است: « شوخی با بعضی از سنت های من درآوردی که به اشتباه ارزش خوانده می شوند، خیلی برایم جذاب بود. » (۲) اما از آغاز فیلم، مورد تهاجم قرار دادن ارزش های صریح دینی مشاهده می گردد. به عنوان مثال، بعد از برگزاری مراسم ترحیم همسر کمالی، حسن (نامزد زری) به قسمتی از موی سر او که بیرون است اشاره می کند و می گوید: « زری خانم ببخشید، انقلاب شده! » و کمالی می گوید: « غیرت جزء اصول دینه! » یا در دعوای میان خانواده ی کمالی و محتشم، زری می گوید: « حیف که اسلام، دست و پامو بسته وگرنه آنچنان می زدمت که… پای زندونشم وای می سادم! »
در چندین سکانس نیز، با دستاویز قرار دادن « امتحان و آزمایش الهی» و « حکمت» و تمسخر آن ها، اعمال « حرام» انجام می دهند و با بازی با الفاظ، آن را توجیه می کنند: به عنوان مثال، در سکانس بیمارستان، دوست کمالی، در دیالوگی می گوید: « اون چی بود که می گفتن توشه؟ ! » بقیه پاسخ می دهند: « حکمت! » ، در سکانس قبرستان و نبش قبر نیز این ماجرا تکرار می شود که کمالی با استفاده ی ابزاری از واژه ی « امتحان الهی» برای نبش قبر، حسن را با خود همراه می سازد و بعد از انجام فعل حرام (نبش قبر بدون مجوز شرعی) ، در پاسخ به سؤال او می گوید: « تو در امتحان، قبول شدی! »
نکته ی جالب توجه دیگر این است که در سکانس قبرستان، هنگام نبش قبر، کمالی در قبری که برای جابه جایی جنازه ی همسرش آماده شده، نشسته و در حال قرائت دعاست! حال باید از تولیدکنندگان این فیلم پرسید که « رعایت حجاب» جزء سنت های ابداعی است یا « حکمت و امتحان الهی» یا « قرائت دعا» که شوخی با آن ها برایتان جذابیت دارد؟ !
نویسنده، در برخی موارد، سنت های رایج در میان قشر متجدد و اروپایی مآب را به قشر مذهبی جامعه نسبت داده و آن را نه مورد نقد، بلکه مورد تمسخر قرار داده است. به عنوان مثال، می توان به سکانس بارش برف و بی توجهی کمالی به همسرش اشاره کرد که هم زمان، عکس عروسی آن ها روی دیوار پذیرایی نمایش داده می شود که در آن، صورت همسرش، به نحوی تمسخرآمیز، کاملاً پوشانده شده است و خنده ی تماشاگران حاضر در سینما را به همراه دارد! در اینجا، این سؤال مطرح می شود که به نمایش گذاشتن عکس عروسی، در اتاق پذیرایی و در معرض دید دیگران، در میان کدام قشر اجتماعی رایج است؟ !
از ابتدا تا انتهای فیلم، تلاش می شود چند ویژگی به طبقه ی مذهبی جامعه (با نمادهای انگشتر عقیق، به کار بردن واژه ی حاج آقا و حاجیه خانم) نسبت داده شود:
الف) بی سواد یا کم سواد بودن: در دیالوگ میان کمالی و معاون ارجاعی دادگاه، علاوه بر کاربرد بیش از حد واژه ی « حاج آقا» ، کمالی اکثر کلمات تخصصی حقوقی را اشتباه ادا می کند.
ب) تحقیر زنان: عدم توجه به علائق زنان، حبس در منزل، عدم اجازه ی تفریح و مسافرت به آن ها در میان قشر مذهبی، القاء می شود؛ از جمله فلش بک های فیلم که کمالی رابطه ی خود با همسرش را به خاطر می آورد. در سکانس قبرستان نیز محتشم، همه ی این مسائل را به کمالی یادآور می شود و می گوید: « تو اصلاً زنتو آدم حساب می کردی که حالا خودتو جِر می دی؟ ! کی بردیش سفر؟ کی می بردیش تفریح؟ ! » کمالی پاسخ می دهد: « حاج خانم هیچی تو زندگی کم نداشت! » و در دیالوگ میان کمالی و حسن، کمالی با کنایه، حسن را به خاطر برداشتن کیف زری، تحقیر می کند و کمک به زن را در شأن مرد نمی داند!
در دقایق ابتدایی فیلم نیز که کمالی و دامادش برای خرید سنگ قبر مراجعه می کنند، روی زنانه و مردانه بودن آن تأکید دارند و فروشنده می گوید: « سنگ قبر مگر توالت عمومیه که زنانه و مردانه داشته باشه؟ ! » و در آخر، کمالی حتی اجازه نمی دهد اسم کوچک زنش روی سنگ قبر نوشته شود و فامیلی او نیز داخل پرانتز ذکر می گردد! یعنی در قشر مذهبی، حتی هویت فردی و شخصی نیز برای زنان، قائل نیستند!
ج) تقابل قشر متدّین و قشر متجدد و تحقیر قشر دیانت مدار: در دعوای میان خانواده ی کمالی و محتشم، به وضوح می توان تلاش نویسنده و کارگردان برای « در تقابل قرار دادن طبقه ی مذهبی و متجدد» و مقایسه ی این دو طبقه ی اجتماعی با یکدیگر را مشاهده نمود. در این سکانس، زن محتشم و خانواده اش، که نماینده ی طبقه ی متجدد جامعه هستند، خانواده ی کمالی را با عبارت « تازه به دوران رسیده» مورد خطاب قرار می دهد و آن ها نیز با مانور بر « نفوذ اجتماعی و سیاسی حاج آقا! » و به کار بردن کلمات زشت از خود دفاع می کنند!
نکته ی جالب توجه این است که در تمام فیلم، حساسیت کمالی و دامادش، صرفاً روی پوشاندن موی سر است (که بی شباهت به فیلم گشت ارشاد ساخته ی سعید سهیلی نیست) و رعایت بقیه ی مسائل دینی از جمله پوشش، برای آن ها موضوعیت ندارد که حکایت از ظاهربینی و سطحی نگری آن ها دارد.
۲-۱. متهم کردن ضمنی روحانیون به دروغ و کلاه برداری: کمالی هنگامی که از روحانی (محمدرضا فروتن) ، پاسخ سؤال خود را در خصوص حکم دفن میّت غیرهم جنس در قبر دو طبقه می گیرد، دسته چک را بیرون می آورد و از روحانی می خواهد مبلغ درخواستی اش را بگوید (پیشنهاد رشوه) که حکم دلخواهش مبنی بر وجود اشکال شرعی در این مورد را صادر کند؛ اما زمانی که با امتناع او مواجه می شود، به صورت کنایه آمیز، مطلبی با این مضمون به او می گوید: « حاج آقا هر جا خواستید خرج کنید، ایتام، محرومین، بوسنی و هرزگوین! ! » در نگاه اول، اقدام روحانی در عدم پذیرش رشوه، پسندیده اما کنایه ی کمالی قابل تأمل است؛ از این لحاظ که می خواهد بگوید روحانیون، به بهانه های مختلف و با دستاویز قرار دادن کمک به محرومین، ایتام و مسلمانان بوسنی و هرزگوین، در قبال پاسخ به سؤالات شرعی مراجعین، از آن ها پول ناحق دریافت می کنند.
۲. ادبیات جنسی و جهت گیری هرزه نگارانه:
با قاطعیت، می توان گفت طبقه ی حساس از لحاظ طرح بی پروا و آزاد مسائل جنسی، در چند سال اخیر سینمای ایران، بی سابقه و حداقل کم سابقه است؛ به نحوی که از دقایق ابتدایی فیلم تقریباً تا پایان آن، ذهن مخاطب را با انواع حرکات، دیالوگ ها و کنایه های جنسی بمباران می کند! در سکانس مراسم ختم همسر کمالی (رضا عطاران) ، دوستان وی در رستوران، این مسئله را آغاز نمودند و دیالوگ هایی که در آن از واژه های « فست فود و غذای بیرون» (کنایه از زن صیغه ای! ) ، « غذای خونگی» (کنایه از همسر دائم) و « دوگانه سوز (! ! ) » طرح می کنند و مابقی ماجرا با حرکات زننده ی کمالی در جریان دفن مرد غریبه در طبقه ی بالای قبر همسرش، ادامه می یابد.
در سکانس دیگری که به طور اتفاقی همسر محتشم و کمالی با یکدیگر همراه می شوند، در کافی شاپ، کمالی به او پیشنهاد صیغه می دهد و در پاسخ به سؤال وکیلش، دلیل این عمل را « تلافی ماجرای دفن محتشم در طبقه ی بالای قبر همسرش» بیان می کند! ماجرا بدین جا ختم نمی شود و در ادامه، هنگامی که کمالی در ذهنیات خود، رابطه ی همسرش با محتشم در آخرت را پردازش می کند، با کنار زدن پرده ی اتاق، تعداد زیادی، بابابرقی را مشاهده می کند که یک صدا می گویند: « مصرف بی رویه، کار خیلی بدیه! »
۳. مشتبه شدن غیرت و تعصب:
این فیلم، با متعصب نشان دادن کمالی و بازی با الفاظ، « تعصب نابجا» را « غیرت» معرفی می کند و با تکرار واژه ی غیرت، آن را منفی جلوه می دهد. حال آنکه حتی اگر وجوه مثبت و ارزشی غیرت و وجود آن در فرهنگ ایرانی اسلامی نادیده انگاشته شود، در دایره المعارف های انگلیسی، برای غیرت واژه ی Zeal و برای تعصب، Prejudice آمده است و این تفاوت لفظی این دو را بیان می نماید. در تعریف غیرت آمده است: « انرژی زیاد یا اشتیاق در ارتباط با چیزی که شما در مورد آن شدیداً احساس می کنید مانند اعتقادات مذهبی، سیاسی و… » (Oxford dictionary, ۲۰۰۱) انرژی و احساسی که از دستیابی دیگران به امور ارزشمند فرد، ممانعت به عمل می آورد. در برخی از نظریه های جامعه شناسی و دایره المعارف های علوم اجتماعی، غیرت را معادل « تعصب» دانسته اند و نسبت به آن نگرشی منفی دارند؛ در صورتی که اگر احساس فرد در دفاع از « ناموس یا حریم خصوصی» ، « میهن یا مام وطن» یا برخی ارزش های دینی مورد تدقیق قرار گیرند، معنای آن قابل درک و فهم می گردد و تمایز آن با « تعصب» نمایانده می شود. چند نمونه از مصادیق موجود در فیلم که « تعصب» را به جای « غیرت» می نمایاند، عبارت اند از:
– سکانس آغازین فیلم و دفن همسر کمالی در قبر که حتی به دامادش اجازه نمی دهد جنازه را در قبر بگذارد و فقط خود را « مَحرم» همسرش می داند! با اینکه طبق احکام اسلامی، داماد نسبت به وی محرم شمرده می شود.
– سکانس انتخاب شعر روی سنگ قبر: با خواندن بیت « شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت/ روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت» توسط فروشنده، کمالی عکس العمل نشان می دهد و می گوید: « شما اینو بلا نسبت رو قبر خواهر و مادر خودت می نویسی؟ ! » و حتی اجازه ی نوشتن اسم کوچک همسرش روی سنگ قبر را نمی دهد!
– سکانس دادگاه که کمالی با تعصبی بیجا نسبت به دفن محتشم در طبقه ی بالای قبر همسرش، خطاب به خانواده ی محتشم می گوید: « بی غیرتی و لاابالی گری تا کجا؟ ! پای ناموس وسطه! »
– سکانس بهشت و اشاره به همسرش برای پوشاندن موی سر که جواب می شنود: « اینجا درجه اش فرق می کنه! »
– سکانس سؤال از روحانی در خصوص دفن میّت نامحرم در طبقه ی بالای قبر همسرش که روحانی چنین پاسخ می دهد: « شما غیرت را در جای درستی خرج کنید نه در ارتباط با یک کالبد بی جان! »
در واقع، این نوع غیرت با احکام اسلام تناسب ندارد و ناشی از حس اقتدار مردسالارانه است که به اشتباه به دین نسبت داده می شود. حساسیت های بیجا و غیرمنطقی در دین، جایی ندارد!
۴. ترویج سبک زندگی متجدّدانه و اروپایی مآب
اگر بخواهیم جزئیات فیلم را مورد واکاوی قرار دهیم، قطعاً مثنوی هفتاد من کاغذ خواهد شد؛ لذا به عنوان آخرین نکته، به چند مؤلفه ی سبک زندگی، که پررنگ بوده و به ذهنیت مخاطب جهت می دهد، اشاره می گردد:
الف) مدیریت بدن: که در تعریف آن آمده است: « بدن نوعی دستگاه متحرک است، مجموعه ای از کنش ها و واکنش هاست و غوطه ور شدن عملی آن در کنش های متقابل زندگی روزمره، یکی از ارکان عمده ی نگاهداشت و تحکیم مفهوم منسجم و یک پارچه ای از هویت شخصی است (… ) نمای ظاهری بدن مشتمل بر همه ی ویژگی های سطحی پیکر ماست؛ از جمله طرز پوشش و آرایش که برای خود و برای افراد دیگر قابل رؤیت است و به طور معمول، آن ها را به عنوان نشانه هایی برای تفسیر کنش ها به کار می گیرند (… ) طرز آراستن چهره و انتخاب لباس، همیشه تا اندازه ای وسیله ی ابراز فردیت بوده است. » (گیدنز، ۱۳۹۱: ۱۴۴)
با توجه به تعریف ارائه شده، آرایش موی سر، استفاده از زیورآلات و جراحی زیبایی از شاخصه های سنجش و بررسی آن هستند که در این فیلم هر سه شاخص منطبق بر سبک زندگی متجدد و اروپایی مآب است و از ظاهر زن محتشم (بهاره رهنما) ، قابل استنباط است.
ب) پوشش: استفاده از کراوات به عنوان نماد فرهنگ غرب توسط شخصیت های مختلف (وکیل کمالی، عکس محتشم، شرکت کنندگان در مراسم ختم) ، به صورت مکرر نمایش داده می شود و در اکثر فیلم ها به عنوان نماد معرفی قشر مرفه جامعه، مورد استفاده قرار می گیرد!
ج) پایبندی به ارزش های دینی: اگر این مؤلفه با شاخص های نماز، روزه، حضور در اماکن مذهبی و زیارتی سنجیده شود، تنها یک بار در سکانس مراسم ختم همسر محتشم، صحنه ای از مسجد جامع ولنجک، نمایش داده می شود و در کل فیلم حتی یک بار قرائت نماز توسط کاراکترهای اصلی و حتی فرعی، نمایش داده نمی شود، این در حالی است که کمالی به عنوان نماینده ی طبقه ی مذهبی جامعه معرفی می شود که ریا، نفاق و تظاهر به دین داری، از ویژگی های بارز اوست!
مؤلفه های سنجش سبک زندگی مفصّل است و در اینجا صرفاً به سه مورد اشاره گردید که زمینه ی قضاوت در خصوص این مسئله ی اساسی و مهم را برای مخاطب فراهم سازد. مسئله ای که بُعد اسلامی ایرانی بودن آن، بسیار مورد تأکید مقام معظم رهبری بوده است و مسئولان فرهنگی جامعه همچنان بی توجه، از کنار آن می گذرند!
نتیجه گیری:
از آغاز تا پایان فیلم « طبقه ی حسّاس» ، طیفی از ارزش های دینی و طبقه ی مذهبی جامعه مورد تمسخر قرار می گیرد؛ اما در سکانس های پایانی فیلم با ورود روحانی (نماد دین و تعریف رسمی از دین در جامعه) ، تلاش می شود اثبات شود که هدف تولیدکنندگان از تمثیل کاراکترهای متعصب و غیرتی فیلم، قشر مذهبی جامعه نبوده اند و به عبارتی اقدامات انجام شده، تطهیر شود. اما با این کار در واقع میان غیرت (کمالی) و دین (روحانی) مرزی کشیده می شود؛ در حالی که غیرت جزئی از دین است و خداوند متعال در قرآن کریم با لحنی تحریک آمیز، مسلمانان را به تقویت غیرت دینی خویش تشویق نموده تا از آن برای دفاع از اسلام و مسلمانان مستضعف و ناتوان استفاده نمایند: « وَ ما لَکُمْ لا تُقاتِلوُنَ فی سَبیلِ اللهِ وَ الْمُستَضْعَفینَ مِنَ الرِّجالِ و النِساءِ وَ الْوِلْدانِ» (سوره ی مبارکه ی نساء، آیه ی ۷۵) شما را چه شده که در راه خدا و مردان و زنان و کودکان مستضعف نمی جنگید؟
در این آیه و بسیاری از روایات نقل شده و معتبر از ائمه ی اطهار، غیرت و جوانمردی با هم به کار رفته و بر وجود و تقویت این فضیلت اخلاقی تأکید شده است که با ناآگاهی عوامل و تولیدکنندگان فیلم از ابعاد مختلف آن، وارونه جلوه داده و به معنای تعصب معرفی می گردد و سپس تقبیح می شود!
نکته ی دیگری که حائز اهمیت است اینکه استفاده از کلمات زشت و توهین آمیز، که در۹۰ دقیقه، بیش از ۲۰ بار، یعنی به طور میانگین، تقریباً هر دو دقیقه، یک کلمه ی زشت (مانند: بی شعور، حروم زاده، مادرمرده، عوضی، مرتیکه ی پست روانی، گور به گور، زنجیری و… ) ، به کار برده می شود که علاوه بر از بین بردن قبح عمل و عادی جلوه دادن آن، فرهنگ سازی اشتباه صورت می گیرد و متأسفانه، در سال های اخیر، در بسیاری از فیلم ها رایج شده است.
پی نوشت ها:
قرآن کریم
آوینی، سیّد مرتضی (۱۳۹۰) ، آیینه ی جادو، جلد دوم، تهران: نشر واحه، چاپ اول.
گیدنز، آنتونی (۱۳۹۱) . تجدد و تشخص (جامعه و هویت شخصی در عصر جدید) ، ترجمه ی ناصر موفقیان، نشر نی، تهران، چاپ هفتم.
Hornby, Albert Sydney. (۲۰۰۱) . Oxford advanced learner&#;۳۹; s dictionary, Esfahan, homam, pub ۳.
http: //isna. ir/fa/news/۹۲۱۰۲۱۱۱۷۲۱/
http: //www. madomeh. com/۱۳۹۲/۰۷/۱۷/۵۵۵۵۵۵۵-۲
منابع:
(۱) . برگرفته از تارنمای خبرگزاری ایسنا، ۲۱ دی ۹۲ به نشانی: http: //isna. ir/fa/news/۹۲۱۰۲۱۱۱۷۲۱/
(۲) . مصاحبه با پیمان قاسم خانی (نویسنده ی طبقه ی حساس) : برگرفته از سایت مد و مه به نقل از اعتماد، ۱۷ مهر ۹۲:
http: //www. madomeh. com/۱۳۹۲/۰۷/۱۷/۵۵۵۵۵۵۵-۲
