به گزارش تارود به نقل از افکارنیوز، رویه فعلی حتی نمایندگان هوادار دولت را نیز غافلگیر کرده و عملاً آنان را در وضعیتی مبهم قرار داده است از جمله غلامعلی جعفرزاده ایمن آبادی نماینده مردم رشت در مجلس که پیش از این نیز دراستیضاح فرجی دانا و جلسه رای اعتماد نیلی به سود گزینه دولت برای نمایندگان نطق کرده بود حالا ضمن گلایه از تیم دولت گفته است: طی صحبتهایی که با اعضای هیات رئیسه داشتم، شنیدم حتی مشورتی با آقای لاریجانی که تاکنون حمایتهای ویژهای در برهههای زمانی مهم داشته است، صورت نگرفته و این موضوع باعث دلخوری اعضای هیات رئیسه شده است.
او همچنین گفته است: ما حقوقبگیر دولت نیستیم و بر اساس مبانی فکری خود از دولت حمایت میکنیم لذا دولت باید رایزنی و مشورتهای لازم را با نمایندگان داشته باشد اما به لحاظ اخلاقی رفتار مناسبی از دولت ما ندیدهایم.
با این همه جعفر زاده ایمن آبادی تنها نماینده ای نیست که از این رفتار دولت آزرده خاطر شده پس از جلسه رای اعتماد، نمایندگان بیشتری لب به سخن می گشایند تا از تدبیر مبهم دولت در این خصوص رمز گشایی کنند.
اما به نظر می رسد دولت یازدهم ضمن دغدغه های انتخاباتی و مظلوم نمایی هایی که برای انتخابات دور بعدی تدارک دیده اهداف دیگری را نیز در پس پرده کشمکش بر سر وزارت علوم دنبال می کند.
روحانی بیش از هر شخصیت دیگری در جریان مذاکرات هسته ای با ۶ کشور قرار دارد و می داند پس از اتمام مذاکرات تنها با دو صورت مساله مواجه خواهد شد. یا آنکه مذاکرات طبق پیش بینی های قبلی شکست می خورد و یا به نوعی به نتیجه می رسد.
در هر دو صورت یعنی پیروزی و یا شکست مذاکرات وی و همکارانش در تیم سیاست خارجی دولت یازدهم با موجی از انتقادات مواجه خواهند شد که بهتر است از همین حالا فکری برای مدیریت آن داشته باشند از همین رو ایجاد تنش های روانی با مجلس و جناح های منتقد می تواند تا اندازه زیادی به عنوان حاشیه امن روانی پس از اتمام مذاکرات به کار دولت بیاید.
با همین تحلیل می توان حدس زد هواداران دولت از هم اکنون از هر تنش و چالش جدید در مقابل دولت به شدت استقبال کرده و تا جای ممکن آن را دامن می زنند. اظهارات فیس بوکی صادق آشنا در خصوص مجلس آن هم پیش از دو جلسه رای اعتماد را می توان در همین راستا ارزیابی کرد.
همچنین عدم تحرک دولت در زمینه رای اعتماد گیری برای دانش آشتیانی و نیلی احمد آبادی نیز در ادامه همین تحلیل قرار می گیرد. از این رو می توان به کسانی که معتقدند دولت گزینه های مشقی را برای وزارت علوم جلو می اندازد تا اندازه زیادی حق داد اما دلیل این تصمیم را نه در وزارت علوم که باید در مسائل حاشیه ای دولت جستجو کرد.