خاطره خانم مجری تلویزیون از آخرشب‌ها در پارک‌وی

به گزارش تارود  به نقل از پارسینه: شب‌ها آخر وقت که بعد از خبر ساعت 24 راهی منزل هستم از چهارراه پارک وی رد می شوم. آنجا هر شب پر است از افراد در سنین مختلف . که البته هر کسی به کاری مشغول است. شاید باورتان نشود ولی دیدن آنها هر بار برایم تازگی دارد. نمی خواهم با خواندن این کلمات فیلمی برایتان تداعی شود اما واقعا فکرمو ماساژ می دم. ناخودآگاه نگاهم و افکارم سر چهارراه به هر جا پرسه می زنه. در بین تعداد زیادی از بچه هایی که مشغول فروختن گل و ماسک ، نواختن آهنگ و انجام کارهای دیگر هستند .رضایت و شادی در آنها موج می زنه. خیلی از فیلمنامه نویسان ما در متن های خود، از آنان به عنوانی کسانی یاد می کنند که بهره ای از زندگی نبرده اند و چون در تلاش برای کسب موفقیت ناکام مانده اند در بزرگسالی با یک عالمه اندوه و حس حقارت به دنبال انتقام جویی از کسانی هستند که در کودکی از آنان گل نخریده اند و یا با دیدن آنها سرشان را تکان داده اند.

این نهایت فکر و خلاقیتی است که دارند. ضمن احترام به همه این اندیشه ها، معتقدم موفقیت جریانی است که در احساس رضایت انسانها جاری است.

اما مسئله مهمتر مسئولیت سنگین دولت و شهرداری ها در قبال آنان است. که ظاهرا سالهاست به فراموشی سپرده شده. دغدغه مقام یا مسئولی نبوده تا به الان . حضور عزیزانی که دیدنشان در خیابانها و چهارراهها، مردم را خسته و غمبار کرده ، و دیدن آنها افسوس و ندامت مردمان را برای مشاهده چنین صحنه هایی به دنبال داشته .کسانی که بی تردیداز قابلیتها و ظرفیتهای فراوانی برخوردارند که دولت به جای استفاده از آنها در خیابانها رهایشان کرده است. و به عوض به دنبال صرف میلیونها دلار برای جذب و باز گشت سرمایه های انسانی است.

اینجا باید از دوستان خبرنگار هم گله کنیم که این همه در خیابانها می آیند و می روند اما انگار چشمشان بر این حقیقت آشکار بسته است. ظاهرا همه اش به دنبال سوژه هایی کلیشه ای هستند که اگر آبی به کوزه من و شما نمی آورد شاید اما ، تنور نان بسیاری را داغ کند.

انتهای پیام/