حاج محمد صادق حاجی نورزی، از دوران کودکی اش می گوید که به همراه پدر به آبدارخانه حسینی محله چالکاء می آمد و محرم امسال، پنجاه و یکمین سالی است که به وصیت پدر جامه عمل پوشانده است. پدرش قبلا خادم همین محل بود و وصیت نموده بود که از این خانه دست نکشید. می گوید چناری که در جلوی درب حسینیه این محله کاشته است، 7 قرن عزاداری مردم این محل را به خود دیده است و او چند سالی را می تواند روایت کند.
خاطرات زیادی در ذهن دارد. تا آن جا که این پیرمرد صمیمی و با صفا نمی داند از کجا شروع کند. آن موقع را به خوبی در ذهن دارد که در زمان رضاشاه، هفت سال حسینیه ها تعطیل بود، اما عزاداری ها با پرجا بود. مگر می شد مردم دارالمومنین عزاداری بر سید و سالار شهیدان را کنار گذاشته باشند. شام را در منازل می پختند و از بالا تا پایین محل آن را توزیع می کردند. برای عزاداری هم به گوشه و کنار محل می رفتند و اشک حزن و ماتم بر شهادت امام مظلومان می ریختند.
عزاداری ها آزاد شد و درب حسینیه ها باز. حسینیه هایی که با اجاق های هیزمی گرما و شام عزاداران سید و سالار شهیدان را آماده می کردند و غذا را در دوری هایی مسی برای هر دو نفر صرف می شد.حسینیه ها قبلا طاق نما داشت و حسینیه این محل هفت طاق نما داشت که جوانان در طاق نماها می نشستند.
رسم این محله از اول هم برگزاری مجلس روضه خوانی در دهه های محرم بودند. روضه خوان های مشهور آن زمان را هم نام می برد که همه به این محل آمده اند و مصیبت کربلا را نقل نموده اند. حتی از دوران اقای مجد می گوید که سه دهه روضه خوانی داشتند.
انتهای پیام/