افزایش کرایه اتوبوس عهد قاجار در دماوند

وضعیت نابسامان حمل و نقل خارج شهری در شهرستان دماوند، موضوعی است که بر همه شهروندان و حتی مسئولین آشکار است.

به گزارش تارود، قدیمی بودن سامانه حمل و نقل از یک طرف و رعایت نکردن حداقل حقوق شهروندی در همین سامانه قدیمی نیز موضوعی است که شهروندان دماوندی همواره از آن رنج می برند.

کثیفی صندلی و محیط اتوبوس و روکش های آن، مناسب نبودن سیستم گرمایشی در برخی از مینی بوس ها و اتوبوس ها و تصمیم اشتباه مجوز وارد کردن اتوبوس های قدیمی در سیستم حمل و نقل  موضوعی است که بیش از هر چیز تنها نیاز به یک نظارت جدی دارد و به صرف اینکه هر شهروندی از هر مینی بوس یا اتوبوسی شکایت دارد، آن را اعلام نماید، نمی تواند بهانه مناسبی برای رفع مسئولیت باشد.

همچنین در خصوص سامانه حمل و نقل تاکسی نیز، دو بخش در این حوزه فعالیت می کنند که  یکی زیر نظر تعاونی 1 و دیگری به قولی زیر نظر شهرداری(تعاونی سیرگستران)می باشد. نداشتن برچسب قیمت کرایه بخصوص در تاکسی های متعلق به تعاونی سیرگستران، مجوز حمل مسافر به مسافربری های شخصی با دریافت به اصطلاح حق ترمینال، اصلی ترین موارد نارضایتی شهروندان را در این حوزه مشخص نموده است. ضمن اینکه چندی پیش به بهانه رفتن از آزادراه کرایه این تعاونی 400 تومان بیشتر اخذ می شد و با تغییر مسیر به سبب گرانتر شدن عوارضی، باز هم همان روال سابق کرایه دریافت می شود. زمانی نیز که سوال می شود، با فرمول عجیبی مبنی بر رقم شماره پلاک! این موضوع توجیه می شود.

نشریه ره آورد 542 در مطلبی با اشاره درست به وضعیت حمل و نقل خارج شهری در شهرستان دماوند، داستانی معمول را به درستی روایت نموده است که وضعیت یک روز عادی را در ترمینال مسافربری تهران به دماوند به درستی توصیف نموده است.

روز یکشنبه 28/10/93 ساعت 7:15 صبح – ترمینال دماوند
یک اتوبوس قدیمی عهد قجری ایستاده، تقریباً پر شده است و معطل چند مسافر. راننده و متصدی جمع آوری پول کرایه از مسافرین ود انشجویان دعوت به می کردند سوار اتوبوس شوند، ولی کمتر کسی سوار می شد. آنان ترجیح می دادند در هوای سرد معطل بمانند و صبر پیشه کنند تا نوبت ماشین بعدی برسد. در ایام امتحانات، دانشجویان داخل اتوبوس و بیرون آن نگران بودند که سروقت به دانشگاه هایشان برسند. صاحب اتوبوس هم پایش را توی یک کفش کرده بود که حتماً چند جای خالی را تکمیل کرده و حرکت کند. تا اینکه یکی از ماشین های جدید که 19 نفر جا داشت با 25 نفر مسافر که اکثر آنان دانشجو بودند، بدون جمع آوری پول توسط متصدی مربوطه حرکت کرد ولی اتوبوس مزبور همچنان معطل چند مسافر بود و دانشجویان نگران امتحان.
این داستان تکراری هر روزه ترمینال تهران – دماوند و بالعکس می باشد. مردم اتوبوس را که می بینند غصه شان می گیرد، زیرا هم معطلی دارد که مسافرینش تکمیل شود و هم با سرعت آهسته تر حرکت می کند. بعضاً هم که اعتراض می شود، مسئولان ترمینال منت هم می گذارند که در این وانفسای جمعیت زیاد دانشجویی باید ممنون هم باشند که توانسته اند این اتوبوس ها را آماده حرکت نمایند. مسئولان محترم اتحادیه حمل و نقل دماوند سری به خط رودهن- تهران بزنید، با این حجم جمعیت دانشجویی، صدها مینی بوس و ون چطور پاسخگوی مردم آن منطقه هستند. آیا این امکان وجود ندارد که به جای این اتوبوس ها، تعدادی ماشین های سریعتر، کوچکتر جایگزین کردند. و این یکی از درد و دل های مردم مسافر این ترمینال است. اگر مسئولان محترم کمیسیون ترافیک و حتی اعضاء شورای شهر، شهردار، فرماندار و … لطف کنند چند مرتبه در تابستان و زمستان به همراه خانواده شان در مواقع مختلف مانند صبح زود و شب ها با این وسایل نقلیه مسافرت نمایند. به طور عینی شاهد مشکلات مردم می گردند و لمس می نمایند، آنوقت شاید راحت تر به مشکلات مردم رسیدگی کرده و حل و فصل نمایند. این نکته ای است که امام جمعه محترم در همین هفته در مصاحبه با خبرگزاری فارس مطرح کرده اند.
البته از حق نگذریم در طی دو سه سال اخیر وضعیت حمل و نقل بهتر و بروزتر شده و ماشین های جدیدی که هم از لحاظ گرما و سرما و هم از لحاظ سرعت مناسب باشد وارد چرخه حمل و نقل شده است. اما مسئولان اتحادیه باید همت نمایند ماشین های قدیمی اعم از اتوبوس و مینی بوس را از این ناوگان حذف نموده و ماشین های جدیدتری را در اختیار مردم قرار دهند.
نکته بعدی افزایش یکباره کرایه حمل و نقل با 20 و 30 درصد است که بدون اطلاع رسانی قبلی اقدام به این کار می کنند. و باعث حرف و سخن های مسافرین با رانندگان و متصدیان جمع آوری کرایه می گردد. از طرفی در ایام عید هم یک افزایش موقت وجود دارد که باز موجب نارضایتی مجدد می شود، شایسته است شورای ترافیک شهرستان و مسئولان ذی ربط طوری برنامه ریزی کنند که اولاً این افزایش ها و به عبارت دیگر گران کردن های کرایه یک مرتبه صورت می پذیرد و از طرفی از قبل و مصوبات قانونی را اعلام کنند. اگرچه برای کسانی که دانشجو هستند و یا کسب و کار آنان در تهران است و بالعکس این افزایش قیمت سنگین است.
نکته بعدی انحصاری بودن ناوگان حمل و نقل است که فقط در اختیار یک تعاونی است، اگر این امکان را بوجود آوریم که تعاونی های دیگر هم وارد این عرصه گردند. طبیعتاً مسیر ارائه سرویسِ مناسب تر هموار خواهد شد. چون رقابت وجود ندارد و حمل و نقل در اختیار یک تعاونی است، همین طور می شود که الان هست و باید با آن کنار بیاییم. می خواهد ماشین اتوبوس عهد قجری باشد یا بعضی مینی بوس بنز پنجاه سال قبل که مردم در زمستان از سرما می لرزند و در تابستان از گرما عرق می ریزند.
نکته دیگر نداشتن سامانه های پیامکی، صندوق انتقادات و پیشنهادات توسط کمیسیون ترافیک شهرستان است که نظرات مردم را جمع آوری نمایند تا در جریان مشکلات مردم قرار گیرند.
یک نکته مهم جایگاه (ترمینال) حمل و نقل مرکزی است که چندین سال است تصمیم گرفته شده احداث گردد ولی محقق نشده است. مردم متوجه نمی شوند مشکل در کجاست که این وعده قدیمی همچنان در حد قول و مصوبه مانده است و اقدامی نمی شود.
نکته دیگر رانندگان وسایل نقلیه مینی بوس یا مینی باس یا هیوندا چون مسافرین آنان اکثراً جلوی دانشگاه آزاد پیاده می شوند، از مسافرین باقیمانده می خواهند پیاده شوند و با ماشین های دیگر به دماوند عزیمت نمایند؛ که این امر باعث بحث و مشاجره بین مردم و آنان می گردد. در صورتی که رانندگان محترم موظفند حتی اگر یک مسافر هم در ماشین حضور دارد او را تا آخرین ایستگاه اعلام شده (میدان 17 شهریور) برسانند و این موضوع خود مشکلی برای مسافرین داخل شهر دماوند شده است. لازم است مسئولان تعاونی و کمیسیون ترافیک تذکر بدهند.
البته پیگیری این امور که بیشتر مشکلات آن برای دانشجویان هم هست، متوجه مسئولان دانشگاه ها هم هست که برای رفاه بیشتر دانشجویان در زمینه حمل و نقل بین تهران و دماوند و بالعکس اهتمام بیشتری داشته باشند.
و نکته آخر؛ غروب و شب هاست. چه از دماوندبه گیلاوند و بالعکس و چه از تهران به دماوند بالعکس که ماشین های مربوط به اتحادیه تاکسیرانی و حمل و نقل تهران- دماوند حضور ندارند و هیچکس هم به این مشکل مردم رسیدگی نمی کنند. گناه مردم چیست که سردرگم و نگران، معطل ماشین های غیرخطی باشند. این مشکل در مسیر تهران به دماوند و بالعکس بعضاً با خطرات هم مواجه است؛ زیرا رانندگان این گونه وسایل خودمختارند، تند می روند، آهنگ می گذارند و هیچ به تذکرات گوش نمی کنند و معمولاً وسایل آنها فرسوده است و بعضاً دارای رانندگانی هستند که آداب رانندگی را رعایت نمی کنند.

البته مشکل نبود ماشین بعد از ساعت 7:30 غروب در مسیرهای داخل شهری نیز کاملا مشهود است و با اینکه انتظار می رود، حداقل تا 9 شب تاکسی در مسیرهای شهرستان باشد، اما اگر بعد از ساعت 8 بخواهید مسیر مثلا گیلاوند به شهرک ولیعصر را بروید، تنها درب تاکسی یا مسافربرهای دربست، به روی شما گشوده خواهد بود.

بازتاب خبر در خبرگزاری فارس

بازتاب خبر در شبکه اطلاع رسانی دانا

انتهای پیام/