بزدل های سیاسی در همسایگی روحانی

اظهارات تند حسن روحانی سرو صداهای زیادی به پا کرد که برخی حامیان دولت در رسانه هایشان نیز از این نحوه ادبیات انتقاد کردند. این در حالی است که گویا برای مسئولین دولتی توجیه کردن و در اقلیت خواندن منتقدین و نهایتا داد و فریاد بر سر آن ها، خط مشی شده است.

به گزارش تارود، یکسال و اندی از دولت تدبیر و امید می گذرد. دورانی که از بی شناسنامه شدن منتقدین آغاز می شود و نهایتا به بزدل سیاسی بودن آن ها خاتمه داده می شود و به جهنم حواله داده می شوند، تجاوز ناظم به پسربچه از دید مشاور وزیر دادگستری به تمایلی دو طرفه تعبیر می شود  و در شاهکاری عمیق تر در حالی که همین چند ماه پیش به علت آتش سوزی در کارگاهی در تهران بحث از استعفای قالیباف به میان می آید و بخاطر آتش سوزی اسکانیا، بالاترین مقام دولت قبل متهم می شود، حادثه هواپیمایی بر گردن خلبان مرحوم می افتد و رئیس سازمان هواپیمایی می گوید: هواپیما با یک موتور نیز می‌توانست پرواز کند و از دست رفتن موتور به معنای سقوط نیست.

همین چند وقت پیش بود که ابطحی جملات بزدلانه ای را در صفحه شخصی فیس بوکش نوشت:  «ای روسای کشور، ای وزیر خارجه، تو را به خدا به فکر روابط ایران و عربستان باشید. تصور بر این است ما توی سوریه بردیم، عربستان در مصر. حالا گروه افراطی داعش با حمایت عربستان دارد شهر های عراق را یکی پس از دیگری می گیرد. رویارویی ایران و عربستان برای این منطقه حیاتی جهان خیلی خطرناک است. شیعه و سنی را نابود می کند. مردم عادی هم تاوانش را می دهند. تنها راه همکاری ایران و عربستان است که در ایران تندروها مخالف آن هستند. خدا به داد مردم این منطقه برسد.» و وزیر خارجه کشورمان نیز در جملاتی شاید از روی ترس مدعی شد: «آمریکا قدرت نابود کردن تمام تاسیسات نظامی ایران با یک بمب دارد.» در همان روز ها نیز وقتی ظریف با انتقادهایی مواجه شد پاسخ داد:  « بازهم جای تأسف است که اقلیت کوچکی برای پیشبرد دیدگاه‌های سیاسی خود، پاسخ من به سوالات یکی از دانشجویان را تحریف کردند و یک هفته است تمام ناراحتی خود از حمایت پرشور مردم از دولت تدبیر و امید را با توهین و ناسزا و تهمت و افترا به این خدمتگزار کوچک جبران می‌کنند.»

دیگر عادی است که وقتی رئیس سازمان هواپیمایی کشور به جای حداقل یک عذرخواهی با تشریح جزییات جلسه کمیته بررسی سانحه هواپیمای آنتونوف ـ ۱۴۰، می گوید: همه خلبانان هم آموزش می‌بینند تا در زمان از دست دادن یک موتور امکان نشستن در باند هواپیما را داشته باشند، بنابراین اشکال در یک موتور به معنای سقوط هواپیما نیست و وقتی تجاوز ناظم مدرسه از دید مشاور وزیر دادگستری به عنوان تمایلی دو طرفه مطرح می شود، بعید نبود که منتقدین مذاکرات  ‘سبک‌وزنانِ لرزان‘ خوانده شوند و شاید به همان جمله همسایه دکتر روحانی در ولنجک برسیم که در مصاحبه ای با سایت رویداد که دیگر وجود خارجی ندارد گفته بود: آقای روحانی با من همسایه، آن طوری که یک خارجی با هموطن خودش برخورد نمی کند، برخورد کرد.( خبر حرف های همسایه دکتر روحانی را از اینجا بخوانید، این خبر با عنوان «حرفهای خواندنی همسایه منزل حسن روحانی در رابطه با دولت درستکاران!+عکس» توسط خبرنگار سایت بسته شده رویداد قبل از انتخابات تهیه شده بود)

نکته جالب تمام صحبت های دولتی ها اینجاست که همواره منتقدین عده ای در اقلیت معرفی می شوند که همواره جزء همان تقریبا 50 درصدی هستند که به روحانی رای نداده اند و  روحانی در مورد آن ها می گوید: فقط عده معدود که ازجای معدود تغذیه می‌شوند آنها باید حرف بزنند؟ البته آنها هم حرف بزنند اشکال ندارد؛ نقد کنند. چرا یک عده کم سواد باید حرف بزنند؟ از همه می‌خواهیم با شناسنامه حرف بزنند. بگویند از کجا هستند، وابسته به کدام جناح هستند و با نام جناح خود سخن بگویند نه با نام ملت ایران.

اما وقتی عده ای با سواد در  در جلسه پرسش و پاسخ روحانی با دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف که روز دوشنبه مورخ ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۲ حرف می زدند، روحانی در برابر بعضی از سوالات و انتقادات این جلسه تحمل خود را از دست می دهد و با عصبانیت تمام بر سر مجری برنامه فریاد اعتراض سر زد تا با سوادها هم دیگر حرف نزنند.

 همه این ها از دید حامیان روحانی سرپوشی شد تا رئیس جمهور دیروز در همایش رؤسای نمایندگی‌های جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور خطاب به منتقدان دولت گفت: عده‌ای شعار سیاسی می‌دهند اما بزدل سیاسی‌ هستند هروقت مذاکره می‌شود، می‌گویند می‌لرزیم؛ به جهنم، بروید جای گرم که نلرزید! اما دیگر حرف های روحانی آنقدر خارج از مدار اعتدال است که حتی داد حامیانش را، یعنی همان کمی بیشتر از 50 درصد را هم درآورد و شاید دیگر منتقدین از این پس دیگر در اقلیت مورد اشاره دولتی ها نباشند.

 اظهارات تند حسن روحانی سرو صداهای زیادی به پا کرد که این بار برخی حامیان دولت در رسانه هایشان نیز از این نحوه ادبیات انتقاد کردند. در ادامه به برخی از این انتقادات اشاره می‌شود.

*شرق

روزنامه شرق  در قسمت سرمقاله خود تحت عنوان “سخنان استثنایی روحانی” نسبت به سخنان دیروز رئیس جمهور و انتقادات وی به مخالفان مذاکرات هسته ای و برخی اقدامات دولت ، اعتراض کرده و این اظهارات را مناسب رئیس جمهور ندانسته است.

*اعتماد

روزنامه اعتماد در تیتر یک خود به پوشش سخنرانی دیروز رئیس جمهور با عنوان «انتقاد شدید رئیس جمهور از دلواپسان هسته ای/ از مذاکرات می ترسند» پرداخت.

این روزنامه دراین باره نوشت: «متفاوت، صریح و بی پرده» بارزترین صفت اظهارات روز گذشته حسن روحانی در جمع نمایندگی های ایران در خارج از کشور بود؛ ادبیاتی که برای پاسخگویی به منتقدانی که او و دولتمردانش را «ترسو» و «لرزان» در مقابل 1+5 خوانده بودند. او هم آنان را بزدلان سیاسی خواند که تنها شعار می دهند، آن هم در روزهای که با جای شعار به شعور نیاز است.

این روزنامه با پوشش اظهارنظر صادق زیباکلام درباره اظهارت روز گذشته رئیس جمهور با تیتر «عصبانیت روحانی بحق است، اما…» از قول وی نوشت: آنچه گفته شد بنزینی است که بر آتش اصولگرایان تند ریخته خواهد شد… اینکه رئیس جمهور به مخالفان یا به گفته ایشان تعامل هراسان می گویند بروید به جهنم، خب اصولگرایان و تندروها هم می گویند با هم می رویم به جهنم اما شما را هم با خود می بریم.

روزنامه اعتماد در بخش یادداشت سردبیر خود با تیتر «آقای روحانی ما را به یاد احمدی نژاد نیندازید» نوشت: جناب آقای روحانی رئیس جمهور عزیز و محبوب، اجازه دهید از این سخنان شما تعجب کنم. «ترسو» و «بزدل» خواندن منتقدان در شان شما نیست. اینکه بگوئید «یک عده می گویند داریم می لرزیم، خب به جهنم!» ادبیات فاخر یک رئیس جمهور نیست آن هم شخصیتی چون شما که خوشبختانه از سلاله روحانیت نیز هستید.

*آرمان امروز

«روحانی: به جهنم که از مذاکره می‌ترسید» تیتر دو این روزنامه است که به سخنرانی دیروز رئیس‌ جمهور اشاره کرد و این ادبیات را آن روی سکه شیخ دیپلمات خواند.

«لحن سخنرانی رئیس‌جمهور» سرمقاله این روزنامه به قلم احمد شیرزاد است.

نویسنده در این مطلب با انتقاد ضمنی از لحن ادبیات رئیس‌جمهور در سخنرانی روز گذشته گفت که:‌ ایشان هم مانند همه ما انسان هستند و طرفداران رئیس‌جمهور نمی‌توانند ادعا کنند روحانی یا هر شخصیت دیگری از عصمت برخوردار است، فشارها برایشان بالاست اما یک شخصیت سیاسی در آن سطح از مسئولیت باید بیش از اینها از سعه صدر برخوردار بوده و مراقبت کند تا نوع بیان، محتوای کلام را تحت تاثیر قرار ندهد.

شیرزاد در این سرمقاله ادعا کرد که نباید روحانی را با احمدی نژاد مقایسه کرد و اظهار داشت: نباید یک جمله در یک سخنرانی در میان صدها سخنرانی و گفت‌وگوی ایشان را با فردی مقایسه کرد که در کمال خونسردی و با آن لبخند معروف، به شیوه‌ای «خاص» سخن می‌گفت و از الفاظ ناشایست برای مواجهه با طرف‌های خارجی یا منتقدان داخلی استفاده می‌کرد!

«چرا شیخ دیپلمات با لحن و صوت متفاوت سخن می‌گوید» عنوان یکی دیگر از چند مطلبی است که روزنامه آرمان  برای پرداختن به سخنرانی دیروز روحانی استفاده کرده است.

این یادداشت تغییر لحن و گفتار را تغییر تاکتیک در مواجه با منتقدان می داند و خاطرنشان کرد : باید پرسید با آنانی که هشت سال سکوت کردند و اکنون لاینقطع و متواتر علیه هر فعل و انفعالی که بر مدار منافع خود نمی‌بینند؛ سخن می‌گویند، چگونه باید مواجه شد؟

**روزنامه ابتکار