مهدی مهدوی کیا در کربلا + عکس

بله تا آن زمان فقط تیم بهمن توانسته بود به کربلا مشرف شود و وقتی هم که ما رفتیم واقعا سفر خاطره انگیز برای همه بازیکنان بود و تا سال ها و حتی تاکنون در ذهن و یاد ما مانده است. جدا از بحث فوتبال آن، شور و حال معنوی زیادی داشتیم و از سفرهایی بود که هیچ وقت فراموش نمی شود.

 آن زمان عراق هم امنیت کامل داشت و حتی تدابیری برای حضور تیم ما اندیشیده بودند که وقتی می خواستیم وارد هر کدام از حرم ها شویم، آنجا را کاملا تخلیه می کردند و ما می توانستیم با فراغ بال و حتی در مدت های طولانی به زیارت بپردازیم. بسیار به یاد ماندنی بود.

فکر می کنم ما به تمامی حرم ها رفتیم. نجف، کربلا، کاظمین و سامرا.

 تقریبا در حرم تمامی ائمه اطهار علیهم السلام یک حس معنوی مشخصی داشتم اما یک خاطره جالب دارم؛ آن هم اینکه وقتی اقوام و دوستان فهمیدند می خواهم به عراق و زیارت بروم، خیلی های نذری های نقدی زیادی به من دادند که به حرم امام حسین(ع) بریزم. وقتی وارد کربلا شدیم خب شرایط به گونه ای بود که نمی دانستیم حرم ها و مکانشان چگونه است و فکر می کردیم مستقیم به حرم امام حسین (ع) می رویم.

 وقتی به حرم رفتیم، من ضریح را چسبیده بودم با شور و حال گریه می کردم و تمامی نذری ها را داخل ضریح ریختم اما وقتی از داخل حرم بیرون آمده و وارد حیاط شدیم متوجه شدم که آن ضریح و حرم، ضریح امام حسین (ع) نبود و من ضریح حرم حضرت ابوالفضل (ع) را چسبیده بودم و همه نذری ها را هم داخل آن ریختم! بعدش کلی هم به این حرکت خودم خندیدم، البته مسیر ائمه و راهی که در آن شهید شدند یکی است.

آن حرکتی که کردم برایم جالب بود اما خب همانطور که گفتم تقریبا در همه جا حس مشابهی داشتم و البته مسلما هر جایی صفای خودش را داشت. برای من خانه حضرت علی (ع) در کوفه هم بسیار جالب توجه و معنوی بود. آنجا حال خوبی داشتم و به دقت در مدت زمان طولانی حدود یکی دو ساعت آنجا بودیم سعی می کردم شرایط زندگی آن بزرگان را در آنجا درک کنم.

دو مرتبه دیگر رفتم که یکبار با تیم پاس بود و یکبار هم با تیم ملی.

 از راست به چپ: مهدی هاشمی نسب، ناصر محمدخانی، مهدی مهدوی کیا، مهرداد میناوند در کنار ضریح سیدالشهداء