این بار حتی پرطرفدارترین آدم های طرفدار کیمیایی هم زبان به اعتراض گشودند. کمیایی واقعا تمام شده است؟
“مسعود کیمیایی”، از همان نخستین فیلمی که در سال ۴۸ ساخت تا زمانی که او فیلم پر حرف و حدیث “جرم” را جلوی دوربین برد، به صورت کجدار و مریز، محبوبیت خاص خود را بین قشری از سینمادوستان ایرانی بود؛ اما با همان “جرم” نیز می شد استشمام نمود که کیمیایی در حال ورود به دوران و جریانی است که پیش از او، مهرجویی با “نارنجی پوش” و “چه خوبه که برگشتی” قربانی آن شده بود.پایان کیمیایی.
این سیر فرآیند با “متروپل” برای کیمیایی رخ داد و سبب شد تا این کارگردان نسل دوم، بدترین فیلم تمام عمر سینمایی خود را بسازد.فیلمی ضدقصه که ریتم به شدت کند آن به شدت تعجب برانگیز بود. به “متروپل” نمی توان عنوان یک فیلم مستقل از سینمای کیمیایی را اطلاق کرد بلکه می توان آن را یک دلبستگی از تکدر خاطر کیمیایی بابت تعطیلی سینما متروپل که خاطرات بسیاری با آن دارد، نام برد؛ یک فیلمی که برای آرشیو خاطرات خودش ساخته وگرنه مگر می شود چنین کارگردانی چنین گاف های بلند بالایی در شخصیت پردازی فیلمش بدهد؟!
سکانس های پایانی فیلم، با آن دیالوگ های سطحی و با آن رویارویی های بالیوودی اش، تنها اسباب خنده بود تا تاثیرپذیری.اصلا این آدم ها از کجا آمده بودند و به کجا رفتند؟ تکلیف همان تنها اصل روایی قصه چه شد؟ زورگیران قلدر چطور حریف دو جوان اتوکشیده داخل باشگاه نشدند و چه شد که آنها تا این میزان، با زن ماندگاری اختلاف پیدا کردند و . . . ده ها پرسش از این قبیل که خیلی راحت می توان آنها را مطرح نمود اما هیچ پاسخی برای آنها وجود ندارد.
در این فیلم حتی از آن دیالوگ های ماندگار و ادبی کیمیایی نیز خبری نیست و همه چیز دست به دست هم دادند تا پایانی بر سینمای کیمیایی باشد.
به تمام این ایرادات اضافه کنید گاف های ظریفی که به لحاظ میزانسن، به مانند “جرم”، در “متروپل” نیز دیده می شود.
کیمایی با این فیلم پراشکال، حتی پر و پاقرص ترین هواداران خود را نیز راضی نگه نداشت.”متروپل” ساخته شد وسال دیگر هم به نمایش عمومی در می آید اما نکته اصلی و مهم ماجرا آنجایی است که نکند کیمیایی از پنجره این فیلم، افق جدیدی برای سینمای خود اندیشیده باشد که فیلم های بعدی اش را نیز باز در همین حال و هوا بسازد.این سندروم خطرناک، این سال ها در ذهن و روان بسیاری از کارگردانان بزرگ رخنه کرده که کیمیایی، آخرین قربانی این سینمای ضدقصه روشنفکرمابانه قلمدد می گردد.
منبع:تسنیم