مومج از روستاهای شهرستان دماوند است که همجوار با روستاهای دهنار، هویر، یهر و له پشت می‌باشد.

به گزارش پایگاه خبری تارود؛ روستای مومج از توابع شهرستان دماوند است، در فاصله ی ۱۵ کیلومتری جاده تهران – فیروزکوه، منشعب از پل دلیجایی و منتهی به دریاچه تار قرار دارد. در گذشته، ساکنین این روستا به دلیل بهره‌مندی از زمین‌های کشاورزی، ضمن انجام امور کشاورزی که بسیار سخت بود به دامداری هم می‌پرداختند.
طبیعت بسیار زیبا و محدود این روستا و عدم وجود راه‌های ارتباطی مناسب به مناطق توسعه یافته دماوند و تهران، اهالی این روستا را از دیرباز به انسانهایی پر تلاش و ساعی تبدیل نمود؛ طوری که با نشستن در پای صحبت مسن‌ترهای این روستا، می‌شنویم آنها با اتحاد و همدلی و با استفاده از بیل و کلنگ اقدام به ایجاد راه برای ارتباط به شهر دماوند از طریق روستای آرو نمودند.
این همت مقدمه ای شد تا اولین جاده ی مومج از مسیر روستای آرو به صورت پیچ در پیچ به مومج راه اندازی شود (در سال ۱۳۵۵)، تا اهالی روستاهای همجوار یعنی دهنار، هویر، یهر و له پشت هم بطور غیر مستقیم، از نعمت جاده بهره مند شوند. مردمان این روستا وقتی به دوراهی جاده ی تهران-مازندران رسیدند به دلیل نزدیکی به تهران، بیشتر تهران را انتخاب کردند؛ اما به نظر می رسد به دلیل وابستگی شدید فرهنگی، به‌ویژه گویش مازندرانی، جمعی از آنها را مجاب نمود تا به سمت مازندران بروند. غالب آن‌ها در حوزه شرق تهران و در محله‌های اطراف میدان امام حسین (ع) به هنر خیاطی روی خوش نشان داده بودند و تعدادی نیز به شهرهای ساری و قائم شهر رفت و آمد می‌کردند. از دیر باز اهالی این روستا، در قالب چهار طایفه رمه دان، فلک، باهو و حاجی به انجام امور روستا می پرداختند.
هر یک از این طایفه‌ها در درون خود از تیره‌های گوناگون برخوردارند. برای نمونه می توان از تیره‌های یوسفی، امیری، خانجان، القل ، ستاری، ایازی، جانبایی، قنبری، علی اولاده و اولاده کریم نام برد. نام این تیره‌ها و اولاده‌ها بیشتر باز می‌گردد به اسامی افراد سرشناس زمان خود که نوادگان آنها تلاش می‌کنند از آنها به نیکی یاد کنند. برای نمونه می‌توان از کریم از نامیان دوران گذشته مومج، به عنوان معمار آبادانی یاد نمود. می‌گویند نهر آبی که از بند سر ( نزدیک روستای دهنار) شروع و به تنگه وایزر (نزدیک روستای له پشت) ختم می‌شود به دستور ایشان طراحی و لایروبی مناسب گردید. طوری که با وجود گذشت زمان (بیش از صد سال) و باریک شدن پهنای نهر، زمین‌ها و باغ‌های بسیاری از این نهر استفاده می‌کنند که نیمی از سرسبزی و خرمی مومج مدیون زمین‌هایی است که از آب‌های جاری در این نهر بهره‌مند می باشند. این بزرگ مرد از طایفه ی رمه دان (رمادان) بوده است.

انتهای پیام/

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد